Ischgl 2018

Linda Groothuijse - Playground - 28 feb 2018
Ischgl 2018

Ski with me.

Vrijwillig een lang weekend met je collega’s weg… daar moet vast niet iedereen aan denken. Maar wij wel! Eind januari pakten we onze snowboots, ski’s en boards om richting het Oostenrijkse Ischgl te vertrekken. Ook onze dappere Quirine durfde het aan om met acht mannen, een bont gezelschap van vroege vogels, laatbloeiers, nachtbrakers, op skitrip te gaan.

 

Have A Nice Day’ers zijn bloedfanatiek. In hun werk en het gamen tijdens de pauze, maar ook als het wintersport betreft. Zware sneeuwval, storm, twee decimalen onder nul en code oranje kunnen ons dan ook niet weerhouden…

Terwijl onze fijne andere collega’s het kantoor bemannen, vertrekken wij op donderdagmiddag goedgemutst richting Tirol. We maken een tussenstop met overnachting in een hotel in Duitsland, zodat we de volgende dag fris & fruitig op de latten kunnen staan. Hongerig als we altijd zijn, schuift iedereen vroeg aan bij het ontbijt: er wordt een flinke bodem van eieren met spek gelegd, zodat we de rest van de dag op de piste kunnen doorbrengen.

28342432_1708228505882445_456197285_o.jpg

O, heb jij ook net gehaald?

Pas tegen de schemering zie je de meesten van ons terug in onze favoriete après-skibar ‘Schatzie’, waar Tiroler mädchen in lederhosen een onvergetelijk dansje bovenop de bar doen. Milan krijgt er nog rode oren van als hij daaraan terugdenkt. Steevast staan onze après-skiërs met twee bierpullen in de handen, elkaar verwonderend aankijkend: ‘O, heb jij ook net gehaald?’ Of wellicht hebben wij een echte mol in ons gezelschap, die in zijn missie slaagt om de pot zo snel mogelijk leeg te krijgen. We hebben wel een vermoeden wie deze mol is….Of niet Sander?

Vals alarm.

Voor de niet-skiërs of -boarders onder ons wordt een ‘wandelclubje’ opgericht; dagelijks lopen zij – schrik niet - zo’n 3,5 kilometer (waarvan een groot deel naar de bar en terug). De prachtige wijde omgeving van Ischgl wordt door hen ontdekt en gekiekt; we wanen ons even in de Sound of Music. Via door Ward zelfbedachte wandelroutes belandt het wandelclubje uiteindelijk met gevaar voor eigen leven tot aan de heupen in de sneeuw. Volgende keer even Google Maps gebruiken Ward? Gelukkig weet de Jägermeister ons weer snel op te warmen.

Ook een lawine-sirene die plotseling afgaat, is wel even schrikken. De adrenalinekick blijkt van korte duur; het is vals alarm. Het levert in ieder geval een mooie anekdote voor het thuisfront op. Op zondagavond vertrekken we nét op tijd; 1,5 uur later en we waren drie dagen ingesneeuwd. Dat hadden wij eigenlijk niet zo erg gevonden, maar onze collega’s op kantoor kunnen ons natuurlijk niet missen. De dag na onze skitrip verschijnen we – traditiegetrouw enigszins brak en afgemat - op kantoor. Gelukkig was Lizette daar om ons op te vangen met paracetamol en dubbele espresso-shotjes.

Hulp Sinterklaas van Ischgl!

De schade van ons skiweekend bleef dit keer beperkt tot een driedubbele duimbreuk (sorry Koen, dat we je een aansteller noemden), een gejatte ski-jas en een kapotte skibroek. Wist je trouwens dat je van de voering van een skibroek een mooie witte baard kon maken? Wij in ieder geval niet, maar dankzij Joris nu wel. Hij heeft zijn roeping als hulpsinterklaas gevonden!

 

Rest ons alleen nog onze excuses aan Willem aan te bieden, de man van Quirine. Na vier dagen met ons te hebben doorgebracht, kreeg je jouw kersverse vrouw terug als halve kerel. Maar mag ze alsjeblieft de volgende keer toch weer mee? Al is het maar om ons enigszins in het gareel te houden…

Tick, tock, tick, tock..